Skróty Blendera, bez których ani rusz
Domyślne klawisze Blendera 4.x, w kolejności, w jakiej naprawdę się po nie sięga.
Przejście do trybu edycji
Tab. Ten sam klawisz wraca do trybu obiektu — to przełącznik.
Dodanie obiektu
Shift+A. Obiekt rodzi się tam, gdzie stoi kursor 3D, nigdy domyślnie na środku.
Przesuwanie obiektu
G, potem X, Y lub Z, żeby zamknąć ruch w jednej osi. Esc cofa przesunięcie.
Obracanie
R, z tą samą zasadą osi. Dwukrotne R przechodzi w swobodny obrót trackballem.
Widoki ortograficzne
Klawiatura numeryczna: 1 z przodu, 3 z prawej, 7 z góry. Ctrl odwraca widok.
Wytłaczanie
E w trybie edycji. Wyprowadza ścianę, krawędź albo wierzchołek poza powierzchnię.
Skalowanie
S. Liczba wpisana w trakcie gestu nakłada dokładny współczynnik.
Kadrowanie na zaznaczeniu
Kropka na klawiaturze numerycznej. Klawisz Home odwrotnie: mieści całą scenę.
Wybór wierzchołków, krawędzi lub ścian
Klawisze 1, 2 i 3 w trybie edycji, szybciej niż z paska nagłówka.
Duplikowanie
Shift+D kopiuje naprawdę; Alt+D robi kopię powiązaną, która idzie za oryginałem.
Wstawianie mniejszej ściany
I. Mniejsza ściana wewnątrz zaznaczenia, gotowa do wytłoczenia.
Fazowanie krawędzi
Ctrl+B, potem kółko myszy dokłada segmenty. To kółko jest tu połową pożytku.
Cięcie pętlą
Ctrl+R. Najechanie na krawędź pokazuje cięcie, zanim kliknięcie je umieści.
Zaznaczenie całej pętli
Alt+klik na krawędzi. Ctrl+Alt+klik bierze pętlę prostopadłą.
Widok z kamery
Zero na klawiaturze numerycznej. Render nie pokaże nic poza tym kadrem.
Zmiana trybu wyświetlania
Z otwiera menu kołowe: siatka, bryła, materiały, podgląd renderu.
Łączenie obiektów
Ctrl+J scala zaznaczenie w ostatnio kliknięty obiekt, ten podświetlony.
Przyciąganie
Shift+S otwiera menu kołowe kursora 3D i wyrównań względem zaznaczenia.
Panele boczne
N otwiera panel właściwości, T przybornik.
Izolowanie zaznaczenia
Ukośnik na klawiaturze numerycznej: reszta sceny znika na czas pracy.